Ахмад Турон

Мустақиллик

қўшиғи

Мустақиллик элим учун ёмон келди,

Зўрлар даврон сурадиган замон келди.

Мехнат қилган бири икки бўлмас сира,

Қўллар етмас – нарху-наво осмон келди.

Юртбоши ҳеч халқ ҳолидин олмас хабар,

Мингбарлардан ваъда келди, забон келди.

Мелисаю-солиқчилар юртни қоқлар,

Тадбиркору-тужжорларга қирон келди.

Дўқлар ила прокурори жонинг олар,

Силлам қуриб ранги-рўйим сомон келди.

Эй Худойим, баттол суддан ўзинг асра,

Не ҳамюртим айбин билмай зиндон келди.

Ёрдам сўраб хокимларга арзга борсанг,

Ўчиргали унинг бўри, сиртлон келди.

Халолларнинг ҳоли хароб бу ўлкада,

Порахўрга на инсоф на имон келди.

Махаллада йўталишга қўрқар кўнгил,

Оқсоқолмас айғоқчи бир чаён келди.

Халқ учун деб хукуматдан чиқар қарор,

Аммо элга минг бир азоб зиён келди.

Тўғри сўзни айтолмагай ҳеч ким бунда,

Эркин шоир oрифлардан ёлғон келди.

Нон тополмай Она-юртда Ўзбек бугун,

Мардикорга Қозоқ, Ўрис томон келди.

Яқинларинг ўлиб юртда мотам бўлса,

ЎзТВдан сериал, қўшиқ, хандон келди.

Бу не холат халқ бир ёнда тўрт зўр бир ён,

Қайдин юртга ноинсофлик чандон келди.

Мустақиллик бир одамга келган экан,

Бошқаларга қуллик, қайғу, вайрон келди.

Не қиларин билмай бугун эл қатори,

Оллохимга илтижога Турон келди.